هدف من از وبلاگ داشتن اینه که یه جارُ داشته باشم که توش خودمُ سانسور نکنم و احساساتِ واقعیمُ توش بنویسم.اگر بهوام اینجاام مراقبِ نوشتنم باشم تو اینستاگرَم مینویسم که به مذاقِ آشناها و فامیلم خوش بیاد.میرم بخوابم که فردا یه روزِ عبث ِ دیگه رو شروع کنم.

درواقع ما تو سی-چهل سال عمر مفیدی که میگذرونیم دنبالِ دلیل برای زنده بودن میگردیم،که درنظر خودمون مفید باشیم.دوست پیدا میکنیم،عاشق میشیم،درگیرِ مدرسه دانشگاه و امتحان میشیم،دنبال کارمیگردیم.همه و هم

آخ نیکولامهم ترین ادم دنیا. (کلیک)تو و این قلمِ لعنتیت.

کاش انسانِ باپشتکاری به دنیا اومده بودم.ولی عوض یه باهوشِ تنبلم.

یک سال و یک ماه و ده روز از پست سیصد و پانزده می گذره. توی این مدت خیلی چیزها عوض شده.معلم زبان شدم. به بچه های کوچیک درس میدم.ترم چهار کامپیوتر هستم و هنوز نمیدونم رشته مو دوست دارم یا نه.بسکتبالمو

امارِ وب ُ به روز کردم.می خوام دوباره بنویسم.دلم لک زده برای نوشتن.اگر میخونیدنظر بذارید:))

اعتماد كردن كارِ سختىِيه جا خوندم تو كشوراى جهان سوم مردم سخت تر از كشوراى دیگه بهم اعتماد می کنن.دارم رو خودم کارمی کنم.که راحت تر اعتماد کنم.به خودم ، به آدما .ممکنه ضربه بخورم؟ آره.ولی آدم وقتی تو

این اولویتارُ می خواستم بنویسم حال نداشتم اومدم دیدم آوینم نوشته گفتم دست به کارشم:))اولویتِ اول _شاد بودن : خوشحال باشم،افسرده نباشم. حتی تو شرایط بد اروم باشم و بفهمم دنیا به اخر نرسیده و این مثبت ب

دَستانم را دورِ زندگی حلقه می کنم بوی پرتقال و آبنبات چوبی و آبِ استخر می دهد.سَرم را روی منحنیِ شانه اش می گذارم. با هر دم شکمش آرام بیرون می آید.دستانش را دورِ کمرم حِس می کنم.چشمانمُ می بندم و میگ

به طرز عجيبي حالم خوبه چند روز پيش خيلي اتفاقي متوجه شدم خيلي وقته به "او" فكر نكردم.شايد به خاطر درگيري هاي جديدم و پررنگ تر شدن دانشگاه ست . شايدم فقط تاريخ انقضايش رسيده . كم كم داره از خسته كننده بودنِ دانشگاه كم مي شه . كم كم با زندگيه جديدم خو مي گيرم و ياد مي گيرم چه طور با خودم كنار بيام. كم...

این روزها سردرگم و بی هدف به دنبال زندگی می دوم.

شکرت که دوروبرم آدمایی هستن که اهمیت می دن بم❤

شاید اگر یکم دقیق تر گذشته رو بررسی می کردم می فهمیدم این پسربچه ی تازه بیست و یک ساله شده ی واقعی اون مرد بدون نقص و عاقل و رمانتیکی که من توی ذهنم ساختم نیست (!) خوشحالم که داری واسم تموم می شی.از همین الان برای تغییرات عظیمی که قراره طی دو سه ماه آینده رخ بده خوشحالم ^_^ به این فکرمی کنم که شاید

ببخشید که نیستم. درس روح و چشممو خسته می کنه و وقتی میام خونه نمی تونم ببینم:| روحم در عذاب است.:))

حالم خوب نیست.حوصله نوشتن ندارم. دلم تنگ شده. دلم می خواد الان پارسال بود که می تونستم برای خودم نگهت دارم یا چندسال دیگه بود که فراموشت کرده باشم.

با دوستام می رم بیرون. باهاشون عکس می گیرم و تو عکسام می خندم.من شاد شادم. و فکر تو در گوشه ی کوچکی از ذهنم جای گنده ای را اشغال کرده. و بغض تو در قسمتی از گلویم آماس کرده. می خندم. بلند. دوستم می گوید چقدر بانمک ذوق می کنی برای یک لیوان آب زرشک. و من فکر می کنم چقدر تو ، توی ذهنم هستی . آنقدر هنوز

خونسرد و آرام پیش می روم با زندگی . چند وقت دیگر هجده ساله می شوم. بعد سی ساله بعد چهل ساله. زندگی قلاده اش را محکم به گردنم بسته و مرا دنبال خودش روی صخره ها و دریا و آسمان می کشد.و من ابلهانه تلاش می کنم کمتر تیغ های زمین لمسم کنند.

من تازه دوم دبیرستان فهمیدم کلاس دینی جای پرسیدن سوالای دینی نیست:|

به راستی چه چیز بدتر از احساس تنهاییست؟ امروز امتحان نهایی داشتم. دینی.از همون لحظه ای که پامو گذاشتم تو مدرسه احساس تنهایی وجودمو گرفت. بچه های راهنمایی رو دیدم و دبستانو اما خیلی تنها بودم. دوستای دبیرستانم هرکدوم رفته بودن پیش دوستاز قدیمشون و جوری به نظر میومدن که انگار خیلی کشته مرده همن ولی با

پا شدم از انتهای خود با زندگی جنگیدم و مرگ آخرین سنگرم بود.