این اعتقاد گاهی واقعی ولی معمولن از روی جو و لوس بازیه مردم رو که کنار بی تفاوتیه خودم می بینم تعجب نمی کنم،ناراحت یا خوشحال نمی شم ولی یادم می یاره که از خودم، از خدایی که توم زندگی می کنه خیلی دورم.
و برای نزدیک شدن به خودم هیچ کاری نمی تونم بکنم. یعنی هیچ کاری بلد نیستم بکنم.
نه به هیچ کدوم از اماما ارادت دارم ، نه به هیچ پیامبری و نه اسطوره ای دارم. فقط فقط یه ذره خدا تو وجودم رسوب کرده که هر چندوقت یه بار یادم میوفته که همش بزنم.
شب بخیر.
برچسب:
نویسنده: ایلیا جعفری