61

غم پنهانی وارد می شود.

همچین که خودتم نمی فهمی.

تا داری احساس خوشبختی می کنی عین جوشی که ترکونده باشی کل قلبتو می گیره.

وقتی مشغول خندیدنی کبره می بنده رو کل وجودت و کنده نمی شه.

یه کپه گرد و خاک میشه صاف میشینه تو گلوت.

انگار که وسط طوفان شن گیر کرده باشی.

راه نفستو می بنده.

هی ام می خوای قورتش بدی ولی نمی شه.

غم که مثه آدما نیس.

آدما آروم میان خودشونو جا می کنن تو زندگیت بعدم آروم آروم می رن. انقد آروم که یه روز به خودت میای می بینی فقط خاطرشون مونده.

غم یه دفه میاد یه دفه ام میره.

باد ما را با خود خواهد برد..