49

هرروز بیرون رفتن و همیشه خوش گذراندن در خوی من نیست.

من مرض خود آزاری دارم.

کسی درون من نشسته که وقتی بیکارم و حوصلم سر رفته به تمام کسانی که به من پیشنهاد بیرون رفتن می دهند "نه" می گوید بی آن که نظر من را بپرسد.

این فرد بیمار درونم بعد از این که همه را رد کرد نرا درون اتاق حبس می کند و می گوید :

خب عزیزم حالا وقت غمبرک زدن ، لست سین چک کردن، گریه کردن و فکر و خیال کردن است .

وقت این است که روی تختت دراز بکشی و هی بی دلیل قفل گوشیت را باز کنی و دوباره خاموشش کنی.

وقت لاک زدن و پاک کردنش است .

وقت رفرش کردن صفحه ی اینستا و حسرت خوردن این که چرا با شادان و ملیکا نرفتم.

ولی این احمق خودآزار درون من هرگز ادب نمی شود . این دخترک احمق با خوش گذرانی میانه ای ندارد. درون گرا اخمو عصبی و افسرده است و هرازگاهی بیدار می شود و دوباره خوابیدنش با خداست.